Święty Wilibrord


Święty Willibrord, Apostoł Fryzji i Danii, urodził się około 658 roku w Northumbrii w Anglii. Był benedyktyńskim mnichem, został nim po wstąpieniu do opactwa w Ripon.

W wieku dwudziestu lat wyruszył z Ripon do Rathmelsigi w Irlandii, gdzie znalazł się „u boku” słynącego z wiedzy opata – świętego Egberta. W 688 roku przyjął święcenia prezbiteratu, po czym udał się około 690 roku drogą morską, z kilkoma towarzyszami, jako misjonarz do Fryzji.

Willibrord przybył wpierw do Austrazji, a swoją stałą rezydencją uczynił miasto Anversa. Jego misyjną działalność wspierał święty Amand, biskup Utrechtu. Mimo to Willibrord napotkał trudności, zwłaszcza ze strony Suitberta, mnicha i biskupa, który działał samowolnie, widząc w Willibrordzie i jego towarzyszach intruzów. Zmuszony tą sytuacją, Willibrord udał się ponownie do Rzymu i złożył przed papieżem relację. W 695 roku papież ów udzielił mu sakry biskupiej.

Po śmierci Amanda Willibrord zamieszkał na stałe w Utrechcie, gdzie wybudował katedrę i dom biskupi oraz założył szkołę katedralną. Ponadto wzniósł kościół w Trewirze, klasztor w Echternach i założył opactwo w Limburgu.

Jako misjonarz działał także, poza Fryzją, w Szlezwigu i Danii. Wtedy to prawie stracił życie. Po trudnym doświadczeniu udał się do Turyngii, gdzie przebywał jako gość księcia Hedena II, a następnie na dwór Pepina II, na którym ochrzcił przyszłego króla Pepina III. Zanim Pepin II zmarł, pokonał Radboda, władcę Fryzów i nieprzejednanego wroga chrześcijan.

Spowodowane wiekiem i trudami osłabienie przyczyniło się do śmierci Willibrorda: zmarł 7 listopada 739 roku w opactwie Echternach, gdzie do dzisiaj znajduje się jego grób.

W sztuce świętego Willibrorda przedstawia się w stroju biskupim. Przypisuje się mu takie atrybuty jak: beczkę, dzban, dziecko na księdze, model świątyni (nawiązujący do fundacji) i źródło. Legenda mówi że święty Willibrord uderzeniem pastorału napełnił winem beczkę (w innej wersji opowieści – dzban), dzięki czemu potrzebujący zaspokoili pragnienie. Święty Willibrord miał też przyczynić się do wytryśnięcia źródła o leczniczych właściwościach. Natomiast ubogie dziecko przypomina o jego cudownym uzdrowieniu, do którego przyczynił się Willibrord swoim skutecznym wstawiennictwem.

Następcami Świętego są starokatoliccy arcybiskupi Utrechtu dlatego też, Wilibrord uważany jest za patrona wszystkich starokatolików.


Comments are closed.